Παλιά Πόλη της Πράγας

Η ονομασία Παλιά Πόλη ίσως να είναι λίγο παρεξηγημένη, καθώς οι περισσότεροι την ταυτίζουν με την έκφραση «ιστορικό κέντρο». Όμως είναι απλά μια από τις 5 συνοικίες του ιστορικού κέντρου, που εκτίνεται στην δεξιά όχθη του Μολδάβα. Οι υπόλοιπες είναι: Νέα Πόλη, Εβραϊκή Συνοικία, Καστρούπολη και Μικρή Πόλη. Η Παλιά Πόλη πρωτοκατοικήθηκε ήδη από τον 9ο αιώνα, αλλά προνόμια πόλης πήρε στην αρχή του 13ου αιώνα.

Η Παλιά Πόλη της Πράγας κράτησε το μεσαιωνικό της χαρακτήρα σχεδόν ανέπαφο. Πολλά από τα μπαρόκ κτήρια της ανεγέρθηκαν πάνω σε κελάρια ίσως και χιλίων ετών. Η δόμηση της ήταν χαοτική και δημιουργήθηκε ένας λαβύρινθος σοκακιών, καθώς δεν υπήρχε σχέδιο πόλεως. Γύρω από την κεντρική μεσαιωνική αγορά (σημερινή Πλατεία της Παλιάς Πόλης), άρχισαν να αγοράζουν οικόπεδα οι πλούσιοι έμποροι και κτίζανε τα σπίτια τους όπου τους άρεσε. Εδώ ζούσανε λοιπόν έμποροι, καθηγητές και φοιτητές, όπως και τεχνίτες (μέχρι που κάποια από τα «ενοχλητικά» επαγγέλματα μεταφέρθηκαν στην Νέα Πόλη).
Η Παλιά Πόλη είχε ένα ημικύκλιο τειχών - ύψους 12 μέτρων, που στα μεσοδιαστήματα κοβόταν από 13 πύργους - ύψους 30 μέτρων. Τα τείχη προστάτευε μια βαθιά τάφρος, που μπαζώθηκε το 1760. Τότε φυτεύτηκαν δένδρα και έγινε λεωφόρος, κέντρο κοινωνικής ζωής. Την τάφρο σήμερα την θυμίζει η πεζοδρομημένη λεωφόρος Na prikope ("στην τάφρο").

Επίσης κατά το μεγαλύτερο μέρος του 15ου αιώνα, οι βασιλείς ζούσαν στο κέντρο της πόλης, αντί στο Κάστρο. Τον χώρο του βασιλικού παλατιού, που κατεδαφίστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα, καλύπτει σήμερα το Δημοτικό Μέγαρο. Το μέγαρο αυτό συνδέεται με μια μικρή κρεμαστή γέφυρα με την Πύλη της Πυρίτιδας. Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης για τις διαδικασίες στέψης του μονάρχη, ο οποίος έπρεπε να ξεκινήσει από την Παλιά Πόλη, να περάσει τη Γέφυρα του Καρόλου και μετά να ανέβει στο Κάστρο και στον Καθεδρικό ναό του Αγ. Βίτου, όπου γινόταν η στέψη. Η «Βασιλική οδός», όπως είναι γνωστή, είναι ένας άξονας για τους επισκέπτες που προσπαθούν να προσανατολιστούν, αλλά αφήνει πολλά κρυφά μέρη της Παλιάς Πόλης στην άκρη…”

Επιστροφή